Berlijn blog

Tegenwoordig is de Blue Man Group een grote organisatie. Het begin dateert terug tot 1987, toen jeugdvrienden Chris Wenk en Mat Goldmann elkaar na de universiteit in New York opnieuw ontmoetten en samen met Phil Stanton begonnen met optredens in Central Park, Dixon Place, de Performing Garage en PS122. Er wordt vaak commentaar gegeven op de invloed van de Braziliaanse groep Uakti, die al vanaf eind jaren ’70 oude PVC-containers gebruikte als trommels tijdens hun optredens. Gekleed in zwart en met blauw geschilderd gezicht, blauwe latex hoofdbedekking en blauwe handschoenen, begon het trio Manhattan wakker te schudden en zichzelf een naam te bezorgen, waardoor zij verschillende prijzen in de wacht sleepten en vermeldingen in de Village Voice en de New York Times.

In het begin begroetten de Blue Men hun publiek na de show, deelden handtekeningen uit en begaven zich tussen de mensen, maar na een tijdje moesten zij daarmee stoppen om zo een bepaalde afstand tussen zichzelf en het publiek te handhaven. Tegenwoordig spuiten ze je gewoon onder met blauwe verf als je ze na de show tegen het lijf loopt en als je vooraan in de zaal zit bedekken ze je met plastic, zodat je niet hoeft te baden in het blauw. Ik vraag me af wat er in Yves Klein omging toen hij ze zag optreden… Zeker is dat de show van de Blue Man Group een ervaring op zich is, met rappe percussie, dwaze muziek en humor. Verder zijn hun optredens geladen met kritiek op het moderne leven, bijvoorbeeld qua onsamenhangendheid en milieuvervuiling.

Je kunt ook rekenen op mooie opnames, mijn favoriet is Audio uit 1999. Audio bevat geen zang en bestaat uit geluidsfragmenten uit de optredens en instrumentele stukken die daarna zijn toegevoegd. Daarna volgde The Complex, een opname van de tour in 2003, waarin enkele vocalisten te horen zijn die meededen op het podium. Dit stadium was riskant, omdat het inging tegen de opkomende “Arena Rock” en veel beoefenaars daarvan, zoals Devo en Ozzy Osborne, geparodieerd werden.

Met veel postmoderne smaak zit de Blue Man Group ergens tussen performance en muziek, ze weten hoe zij hun horizon kunnen verbreden en hoe zij zichzelf kunnen omvormen tot een, die de belangrijkste steden van de wereld aandoet. De eerste shows van de Blue Man Group in Berlijn waren in 2005. Sinds toen zijn zowel het podium als de show geëvolueerd tot één van de meest populaire acts in Duitsland van nu. Voor meer informatie en kaartjes kijk je op: http://www.blueman.com/

SISTER RAY

Berlijn is een stad van eindeloze mogelijkheden en zelfs meer met de Blue Man Group. Huur dit voorjaar appartementen in Berlijn de Blue Man Group is daar tot juli, dus mis ze niet!

Contact met mij op 

Vertaald door: Graspol
Contact met mij op

Ok, we leven al een tijdje in het post-Trainspotting tijdperk. Er gebeurde iets in de jaren negentig, we werden de Generatie X genoemd en iedereen keek Natural Born Killers en Requiem for a Dream. In de wereld van de film werd eindelijk duidelijk gemaakt dat jongeren drugs gebruiken, dat ze misschien de weg kwijt zijn, conflicten hebben. Er is niet veel veranderd.

Vorig jaar publiceerde Helene Hegemann het boek Axolotl Roadkill. Een trip door Berlijn vol drugs en buitensporig gedrag. Het werd meteen een bestseller. Uiteraard vanwege de inhoud, maar meer nog vanwege de jonge leeftijd van de schrijfster, ze schreef het boek toen ze 16 jaar was. Het interessante aan dit boek is de beknopte beschrijving, de ik-vorm wat een realistisch beeld geeft. Het gaat niet langer om een vorm van expressie om zo iets van je af te schrijven. Tegenwoordig gaat het in alle uitingen in de media om een imago, gedragscodes.

In het geval van dit meisje is de controverse dat ze stukjes uit blogs in haar boek overgenomen heeft die ook over drugs, techno en seks met minderjarigen gaan. In veel van haar interviews heeft Helene aangegeven dat dat geen plagiaat is, maar mixing – zoals een dj met zijn platen doet. En zo bevinden we ons weer in de discussie over copyright, auteursrechten en aan wie die rechten toebehoren. Door de cultuur van nieuwe media leven we in een tijd waarin gegevens worden overgenomen op het net, van afbeeldingen tot tekst en antwoord. Het gebeurt in realtime, het is fictie, het is echt, origineel, geschiedenis… Niks is meer realiteit, niets is werkelijkheid.

Het boek geeft ook details over clubs en delen in Berlijn waar undergroundfeesten gehouden worden, drugs gekocht kunnen worden en andere ervaringen opgedaan. Het eind is niet vrolijk. Momenteel wordt het vertaald in het Engels, mocht je Duits kunnen lezen dan is het boek te koop bij Amazon. Het is de moeite waard het te lezen. Het is geen meesterwerk, maar het maakt duidelijk wat er op dit moment gebeurt in Berlijn, het geeft een beeld van het cynische tijdperk waarin we leven en waarin we ons afvragen wat vrijheid van meningsuiting is, hoe vrij we over ons eigen lichaam kunnen beschikken.

SISTER RAY

Het mooist zou misschien zijn om appartementen in Berlijn te huren en je eigen novelle te leven. Op het internet zijn veel van de plaatsen te vinden die beschreven zijn in het boek. En als je toch aa n het wachten bent op het vliegveld, is het boek een goed tijdverdrijf. Het is nog niet klaar met Berlijn en bovendien is deze stad er net als New York toe in staat zichzelf opnieuw uit te vinden.

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

Laura Aurelia

En zo gaat de geschiedenis verder van deze lieve personages. Mocht jezelf een conclusie willen trekken, huur dan een van de geweldige appartementen in Berlijn en bezoek het festival van Speelgoed waar je zelf kunt bekijken of het al tijd is dat Barbie en Ken met pensioen gaan.

Contact met mij op 

Vertaald door: michelle olde weghuis
Contact met mij op

De organisatie PETA staat bekend vanwege hun volharding in het gevecht om de verdediging en bescherming van dierenrechten. Met wereldwijd bijna een miljoen actieve leden en donateurs is het ongetwijfeld één van de machtigste organisaties in de strijd om een ethische behandeling van dieren.

Door middel van confronterende en sensationele uitzendingen, gewaagde reclamespots en met de inzet van wereldberoemde en populaire sterren als Kim Basinger, Pamela Anderson en Paul McCartney slaagt de organisatie er al jaren in om publieke aandacht te krijgen voor problemen die te maken hebben met dierenleed en -misbruik.

Maar de afgelopen jaren kampt de organisatie met kritiek en is door het publiek onder de loep genomen vanwege enkele reclamecampagnes die voor sommige mensen grenzen aan een slechte smaak vanwege seksistische nuances. Veel feministen en specialisten op het gebied van vrouwenrechten waren teleurgesteld na het zien van de PETA-campagnes die volgens hen vooral door naakte jonge meiden werden bevolkt en waarin alleen maar misbruik gemaakt werd van het zwaar verouderde en seksistische imago van vrouwen.

PETA tart opnieuw de wrok van feministen met hun laatste reclamecampagne, die ontworpen is voor de Super Bowl, het grootste sportevenement in de Verenigde Staten. In de meest recente stunt, getiteld “Veggie Love” (liefde voor groenten) zien we een groepje mooie meiden in bikini spelen met fallisch gevormde groenten op een nogal expliciete manier. Dus opnieuw klagen de critici over “de reductie van het vrouwelijk lichaam tot seksueel object” en vrouwendiscriminatie.

Heloise Battista

Wat denk jij? Ben je het eens met de uitspraak dat het doel de middelen heiligt? Of moet PETA haar ethische standpunt opnieuw overpeinzen met betrekking tot het vrouwelijk lichaam? Huur  appartementen in Berlijn één van de meest liberale steden ter wereld, waar je talloze feministische clubs en organisaties kunt vinden.

Contact met mij op 

Vertaald door: Graspol
Contact met mij op

Een korte geschiedenis van de meest toeristische trekpleister van de hoofdstad van Duitsland.

De Rijksdag werd, na veel vertragingen in debouw, in 1894 in gebruik genomen en de eerste jaren verliepen er rustig.

In 1933 nam Hitler de macht in Duitsland en brandde de Rijksdag af. De brand leek te zijn gesticht door de Nederlandse communist Marinus van der Lubbe die hiervoor ter dood werd gebracht. Over zijn schuld zijn altijd speculaties geweest, men vroeg zich af of hij als zondebok was gebruikt door de Nazi’s om zo de communisten in staat van beschuldiging te kunnen stellen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw niet gebruikt. In 1945 veroverden de Russen de stad en beschoten de Rijksdag met groot geschut. Ze hesen als teken van de overwinning de Sowjetvlag op het dak van de overblijfselen.

Ten tijde van de koude Oorlog werd het gebouw wel gerestaureerd, maar niet gebruikt als gebouw voor het parlement. Vanaf 1990 stond het gebouw weer in het middelpunt van de belangstellig omdat hier de vereniging van Duitsland werd getekend en de Rijksdag weer zetel werd van het parlement omdat Berlijn nu als hoofdstad gekozen werd. Verbouwing van het pand werd gepland, maar eerst werd kunstenaar Christo nog de mogelijkheid geboden het gebouw in te pakken.

In het ontwerp van architect Foster bleef alleen het casco overeind, er moest meer licht in het gebouw komen en daarom ontwierp hij de karakteristieke glazen koepel. Gelukkig had Foster ook oog voor het verleden en daarom zijn nog steeds de kogelgaten en graffiti van de Russen te zien.

Miljoenen bezoekers gingen je intussen al voor en bezochten deze historische plek, een plek die de Duitse geschiedenis van de afgelopen eeuw symboliseert.

Paul Oilzum

In het huidige Berlijn staat het gebouw voor openheid, democratie en het nieuwe Duitsland. Huur appartementen in Berlijn en ervaar het zelf

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

Deze titel was een ideetje van mijn lief, geïnspireerd door het feit dat ik in een pijamabovenstuk van Sponge Bob Square Pants slaap… Over het onderstuk laat ik jullie maar fantaseren.

Alle gekheid op een stokje, ik begon na te denken over alles wat wij als “morbide aantrekking” beschouwen, maar ik moet eerst wat dingen opklaren voor ik verder kan gaan. Wat betekent “morbide aantrekkingskracht” eigenlijk ? Ironisch genoeg wordt dit beschreven als “de aantrekking tot het onsmakelijke of het slechte” en dat is nu niet meteen waar we het nu over willen hebben. In ieder geval, dat is wat de taalexperten erover te zeggen hebben. (Misschien leiden zij ook aan “morbide” dingen ? Ik zal het eens navragen en ik laat het jullie weten. )

Er bestaan verschillende redenen om het woord “morbide” te gebruiken. Eentje is om het gevoel uit te drukken dat je hebt als je iemand anders intiemste geheimen te weten komt. Een andere reden is om seksuele situaties te beschrijven, of gevoelens voor anderen die we als passioneel kunnen bestempelen.

Ik ben persoonlijik meer geïnteresseerd in het tweede gebruik. Er kan van iemand gezegd worden dat hij een “morbide” fascinatie heeft voor seks, iemand die op zoek gaat naar bepaalde situaties. Maar de hamvraag hier is: Wat voor situaties ? Het enige juiste antwoord is: alle soorten situaties. Seks in het openbaar, bijvoorbeeld, of rollenspelen of ontmoetingen met vreemden, … de lijst is eindeloos, want mensen zijn verschillend en gan op zoek naar de vreemdste dingen.

Toch is er een soort van gemeenschappelijke gemene deler als we het over “morbide” hebben, namelijk dat die term erg subjectief is. Daarom bestaan er ook zoveel zaken waardoor je op een morbide manier gefascineerd of geobsedeerd kunt raken en daarom zijn sommige zaken vreemd genoeg aantrekkelijk voor sommigen maar niet door anderen.

Definities uit woordenboeken zijn één ding, maar “het morbide” is dus eigenlijk gewoon een soort van gevoel, en in relatie tot seks betekent het: dat wat ons opwindt, provoceert en verleidt zonder dat het iemand pijn hoeft te berokkenen. Sta er dus niet te lang bij stil en ga er gewoon voor.

Judeclash

Huur appartementen in Berlijn en ga op zoek naar de dingen waar jij een morbide aantrekking voor hebt… Je weet nooit wat er je te wachten staat.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op

Het Schwules Museum (museum voor homoseksualiteit) in Berlijn huldigt tot 7 maart 2011 de Franse schrijver Jean Genet, die zijn jeugd doorbracht tussen de straatcriminelen, gevangenen en op seks gerichte uitbuiters, en uiteindelijk bevriend raakte met Cocteau, Picasso en Sartre.

Het Schwules Museum werd opgericht in 1985 door drie homoseksuele studenten, die als expositiebewakers aan de Vrije Universiteit van Berlijn werkten. Manfred Baumgardt, Andreas Weiler en Wolfgang Theis Stern besloten een museum te beginnen dat het verhaal zou vertellen van de homoseksuelen onder ons en de bijdragen die zij hebben geleverd aan de universele cultuur, ondanks het feit dat zij vervolgd werden, vermoord en in de goot geworpen gedurende verschillende stadia in de ontwikkeling van de mens en door bijna alle ideologieën. Het museum bevordert wetenschappelijk en sociologisch onderzoek naar de homoseksuele beweging en de grote politieke worstelingen die zij heeft moeten doormaken om discriminatie van homoseksuele en transseksuele mannen en vrouwen te beëindigen. 

De tentoonstelling bestaat uit teksten, boeken en schilderijen, die een overzicht geven van het leven van de schrijver, geboren in 1910 met een prostitué als moeder en een onbekende vader, die werd achtergelaten in een weeshuis toen hij pas één jaar oud was. 

Het leven onder deze betreurenswaardige omstandigheden maakte dat hij zich al vroeg moest verdedigen. Ondanks dat hij het erg goed deed op school werd hij op zijn 10^e veroordeeld vanwege diefstal. Hij bracht zijn jonge jaren door in jeugdgevangenissen en verviel in prostitutie om het dagelijkse leven vol geweld te kunnen volhouden.

Zijn werk wordt getekend door zijn leven en laat een diepgewortelde afkeer zien van de maatschappij en van de dubbele standaard van gewoontes; hij speelt met de uitdaging en uitbarstingen van anti-helden, die de karakteristieke stereotypes van de roman om zeep hielpen. In 1946 schreef hij “Miracle de la rose” over zijn ervaringen in de zelfkant van het leven en de ontmoetingen met zijn minnaars in de jeugddetentie. Toen hij 18 was tekende hij voor het Franse leger, waaruit hij echter snel werd ontslagen vanwege “conflicterend moreel gedrag”, nadat hij was betrapt op homoseksuele handelingen.

Zonder duidelijke bestemming begon hij te zwerven, te stelen en te hoereren. Over deze ervaringen schreef hij “Journal du voleur”, dat zich afspeelde in Barcelona’s “China Town” gedurende de jaren voorafgaande aan de Spaanse burgeroorlog. Het boek gaat over de verwaarloosde onderwereld in de jaren ’30. In 1947 beweegt zijn werk zich met de roman “Pompes funèbres“ meer in de richting van de politiek. Het plot beschrijft het gevecht van Parijs tegen de bezettende Nazi-troepen en de personages zijn vroegere minnaars uit het Verzet.

Het rauwe thema, waarbij homoseksuele praktijken expliciet worden beschreven, leidde ertoe dat het boek werd verboden. In de jaren ’60 groeide zijn politieke betrokkenheid en steunde hij de studentenopstand in mei ’68 en die van de Zwarte Panters. Hij schreef toneelstukken en essays, die door de filosoof Jacques Derrida geanalyseerd werden. Zijn laatste boek “Un Captif Amoureux” was opgedragen aan de Palestijnse zaak en aan zijn vriend Yasser Arafat.

Nancy Guzman

Het is een prachtige en intellectuele ervaring om kennis te maken met het werk van Genet en met het verhaal van alle mensen die ooit gemarginaliseerd en gediscrimineerd werden vanwege hun seksuele oriëntatie. Dit mag je niet missen als je naar de Duitse hoofdstad reist. Maak van deze gelegenheid gebruik en huur appartementen in Berlijn

Contact met mij op 

Vertaald door: Graspol
Contact met mij op

Het Schwules Museum (museum voor homoseksualiteit) in Berlijn organiseert een interessante presentatie over Homoseksualteit en de World Cup in 2011. Het is de bedoeling dat de artistieke uiteenzetting vanaf maart opengaat om een bijdrage te leveren aan de discussie over de vrijheid van atleten om openlijk hun seksuele voorkeur te laten blijken.

De maatschappij heeft voetballers bestempeld als vertegenwoordigers van het mannelijke geslacht, aantrekkelijk voor vrouwen, die in de ruige en gespierde mannenlichamen precies het gewenste erotische plaatje vinden. Om discriminatie te voorkomen hebben veel bekende atleten hun homoseksuele geaardheid moeten achterhouden. Maar er zijn ook verborgen geheimen in de kleedkamers, waar de bezwete lichamen vol met endorfine en testosteron veilig zijn voor de ogen van de uitgelaten fans, en daar worden schadelijke commentaren op afgevuurd. 

Vanwege deze vermoedens, en sommige verhalen durfden zelfs geheime, homoseksuele relaties tussen spelers te vermelden, raadt de Spaans-Duitse spits van Bayern-München en lid van het Duitse team, Mario Gomez, homoseksuele voetballers aan om uit de kast te komen, zodat ze “bevrijd” kunnen spelen. Waarbij een bekend gezegde in ons opkomt: waar rook is, is vuur. 

Ondanks deze roddels over vage relaties tussen spelers is homoseksualiteit onder voetballers nog steeds taboe. Er is de voetbalclubs veel aan gelegen om het stereotype van de mannelijke held, waar mooie vrouwen massaal op vallen, te behouden. Want stereotypie verkoopt goed, zoals blijkt uit alle kostbare transfers en de gigantische industrie die ontstaan is rond de verkoop van sportartikelen, zoals ballen, schoenen en andere spullen. 

Misschien kiezen veel spelers er daarom voor om hun seksuele voorkeur geheim te houden. Er is maar één speler bekend die openlijk heeft verklaard dat hij homoseksueel is, de Duitse speler Marcus Urban, die de sport ondanks zijn talent in de vroege jaren ’90 verliet, nadat hij werd gediscrimineerd vanwege zijn geaardheid. Urban zweeg 10 jaar lang over zijn homoseksualiteit en durfde pas in 2007 een interview te geven over de ware reden van zijn vertrek uit de voetbalwereld.

De conservatieve FIFA, geleid door Joseph Blatter, laat duidelijk een homofobe houding zien door te verkondigen dat homoseksuele fans “zich moeten onthouden van seksuele activiteit” tijdens de World Cup in 2022 in Qatar, waar homoseksualiteit illegaal is en bestraft kan worden met de doodstraf. In de reactie van Lavrikovs, PR-directeur van de Europese vleugel van de Internationale vereniging van lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen, transgenders en interseksuelen, werd Blatter ervan beschuldigd een zeer fundamenteel mensenrecht te schenden: “Het is een teleurstelling te zien dat een organisatie, die tot doel heeft het promoten van sport, waarin elke vorm van discriminatie wordt veroordeeld, dit soort uitspraken doet.” 

De tentoonstelling over homoseksualiteit in de voetbalwereld is een perfecte gelegenheid om eens te zien wat er achter deze lucratieve business schuilt en hoe het de vrijheid beperkt in seksuele keus van de spelers, die hun seksualiteit moeten verbergen in de kast, wachtend op maatschappelijke veranderingen.

Nancy Guzman

Als je jezelf als open beschouwt en vrij van vooroordelen over de seksuele keuze van welk mens dan ook, dan mag je het Schwules Museum in de Duitse hoofdstad niet missen. Bezoek de tentoonstelling en ontspan in één van de appartementen in Berlijn

Contact met mij op 

Vertaald door: Graspol
Contact met mij op

Is een leven zonder geld mogelijk? Een leven waarin we onze tijd kunnen gebruiken zoals we willen; doen wat willen doen en niet “onze vrije tijd verkopen om te werken voor het rijker worden van anderen”? Het antwoord van Heidemarie Schwermer is: “Ja, natuurlijk is het mogelijk.” En feit is dat deze vrouw uit Berlijn nog geen euro heeft aangeraakt sinds de Europese monetaire unie werd gevormd.

Meer dan zes jaar geleden besefte Heidemarie dat er iets mis was in haar leven. In wezen mistte ze niets: ze had een goed betaalde baan, een eigen huis, een auto, bankrekeningen in zwarte cijfers en een huis vol spullen. Ze specialiseerde zich in het onderwijs, vervolgens in de gestalttherapie en maakte als psycholoog een groot deel van haar carrière. Maar op een dag besloot ze de meest radicale beslissing van haar leven te maken en alles achter te laten. Ze verdeelde haar geld onder haar kinderen en sloot haar bankrekeningen. Ze gaf de auto, het huis en haar spullen weg totdat zij achter bleef met niets. Heidemarie besloot dakloos te worden. Ze claimt haar vrijheid en beweert dat dit haar roeping is: “de missie om de aandacht te vestigen op het onrecht. Ik heb geen vakantie nodig, het is een van de fouten van onze samenleving. Het scheidt vrije tijd en werk, omdat de meeste mensen iets doen wat ze niet leuk vinden om geld te verdienen en uit te geven aan dingen die ze niet nodig hebben “.

Dus in 1996 stichtte Heidemarie samen met andere collega’s, de vereniging Gib und Nimm. Een centrum waar ruilhandel is van spullen, uitwisseling van kennis en verschillende andere activiteiten. Ieder doet wat zij kunnen en krijgen van anderen diensten die zij kunnen bieden. Bijvoorbeeld het bereiden van voedsel, auto reparatie, een knipbeurt of lessen voor kinderen. Op deze manier krijgt iedereen wat hij/zij nodig heeft door iets te doen wat zij willen, zonder enige inspanning. Om deze reden voelt Heidemarie zich erg blij vandaag, zonder iets materialistisch. In ruil daarvoor heeft ze de vrijheid verdiend te doen wat ze wil, op de manier waarop ze dat wil en alle tijd daarvoor te hebben. En het is geen klein feest. Deze praktijken benadrukken haar schepper, het positieve effect van haar toegenomen persoonlijke zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde kunnen iedereen dat bieden. Het vermijden van vervreemding veroorzaakt door een baan die hen niet motiveert of een vertegenwoordiging is van diegene. Het is een systeem gebaseerd op wederzijds vertrouwen en solidariteit, die het verdrag vernietigt “wat u heeft, is wat u waard bent.”

Haar boek “Leven zonder geld” is een succes geworden sinds de publicatie ervan. En de auteur (zeer consequent) verspreidt het met het auteursrecht verdiende geld onder mishandelde vrouwen, maatschappelijk werkers en diverse andere ondersteunende groepen.

menschauser

Deze ruilhandel praktijken worden steeds aanwezig zijn in de Duitse hoofdstad, en als je geïntrigeerd door de mogelijkheid van een alternatieve levensstijl, stel ik u aan een van de appartementen in Berlijn te huren en te beginnen om te onderzoeken hoe het verder moet na het voorbeeld van Heidemarie.

Contact met mij op 

Vertaald door: Xyza
Contact met mij op

Weinig steden zij  zo intiem verbonden met film als Berlijn. Niet enkel doordat er zoveel fascinerende films gedraaid werden met deze stad als achtergrond, zoals de bijzondere film van Walter Ruttmann Berlijn – Die Sinfonie der Großstadt (1927) die in navolging van Dziga Vertov gebruikt maakt van de muziek van Edmund Meisel, en de captiverende fotografie van Karl Freund, Reimar Kuntze, Robert Baberske, en László Schäffer om ons de hartslag en ademhaling van het dagelijkse leven in de stad op een welbepaalde dag weer te geven. Een ander voorbeeld is de diepe existentiële lyriek van Wings of Desire door Wim Wenders en Peter Handke 60 jaar later.

Dit is allemaal niet zo verwonderlijk als je beschouwt dat Berlijn een van de invloedrijkste steden is wat betreft de geschiedenis van de film. Sommige van de beroemdste films werden in de jaren 20 en 30 in de legendarische UFA studios in Berlijn opgenomen. Zodoende werd het Duitse expressionisme van toen heel snel een soort universele taal en menig concept werd als een essentieel onderdeel overgenomen in de opleiding van regisseurs wereldwijd. De Duitse invloed was niet alleen te danken aan de verspreiding van hun films. Toen Hitler aan de macht kwam, migreerden dozijnen professionalen uit de filmindustrie (regisseurs, camerammensen, scriptschrijvers, art directors, kostuumontwerpers, productie enz) naar Hollywood om daar (en zodoende op de hele planeet) hun stempel op de filmindustrie te drukken. Peter Lorre, Marlene Dietrich, Fritz Lang, Billy Wilder, Max Ophuls en William Wyler zijn maar enkele namen.

Het voornoemde is allemaal geschiedenis, maar nu claimt Berlijn haar ereplaats in de filmindustrie met de Berlinale, een van de grootste en meest prestigieuze filmfestivals ter wereld (http://www.berlinale.de/en/HomePage.html). De editie loopt dit jaar van 10 tot 20 februari. De grootte van het evenement geeft je misschien een beter idee van de schaal: niet minder dan 19.000 professionals uit de filmindustrie uit meer dan 128 landen en ongeveer 4000 journalisten en bovendien meer dan 400 gescreende films. De meeste van de films zijn Europese premieres en de rest is onderverdeeld in verschillende secties van het festival: Officiële Competitie, Panorama (onafhankelijke artistieke films), Generation (films voor het jongere publiek), Duitse Cinema Perspectief, Forum (experimentele en minder bekende films) en Shorts- een mengelmoes van alle genres en lengtes van film.

Alsof dit nog niet genoeg was programmeert het Berlinale dit jaar een prachtig retrospectieve van het werk van Ingmar Bergman, wiens films Wilde Aarbeien de Gouden Beer won in 1958.

Paul Oilzum

De Berlinale is de bekroning voor de stad van film, festival en kunst. Heb je misschien nog een betere reden nodig om appartementen in Berlijn te huren ?

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op